bodliin serial 2018 /hvslent/

Тэр дуу хоолой анхандаа надтай хамт бсан минийх бсан. 

                Хана тоосго орц шат хонгил анги самбар сургуулийн балиар жорлон ... бүдрэгсээр . авир араншин захирах зандран сурган заах . арчигдсаар .

Хэн болохоо хүнээр, номоор заалгасаар

Хэн бсанаа ч мартсан

Орхисон

           Үе үе цөхрөлтэйгөөр надтай шивнэлддэг бсан. Сонсоогүй /сонсогдож бгаагаа тоогоогүй/

Тэр гомдоод нэгэн аниргүй шөнө сарны дор уйлан бж амиа хорлох гэж бгаагаа хэлсэн.

Надд хамаагүй гэсэн ч надад буруутай юм шиг бодол төрж намайг шаналгах болсон. Энэ шанлалыг хэнч ойлгохгүй учираас би ганцаардаж эхэлсэн. Амиа хорлогчыг аварахын тулд хэдэн өдөр шөнөөр харандаа барин цаас эрээчсэн.  Тэгээд тэр хааяадаа ирж харанхуй шөнөөр над дээр ирэдг болсон. Тэгж явсаар нэг хүн гарч ирж, түүний тухай тэр надад өдөр шөнөгүй ярьж өгдөг ажилтай болсон. Тэгээд намайг дурлуулчихсан тэгэхэд тэр надад маш их баярлаж миний төлөө бүхнийг хийж... нэг мэдэхнээ би өөрийнхөө хүчээр биш түүний хүчээр гайхамшигийг бүтээж бгаа мэт, аз жаргалтай бгаагаа мэдэрч, түүнтэй нууцаар уулзахаа больж гэгээн өдөр гэрэлт нарнаар хүслийн үйлээ үйлддэг болсон. 
          Түүнийг бас хүлээн зөвшөөрч түүнтэй ярилцдаг болсон тэр ч бүдэгхэн үл ойлгогдом  шивнэлдэхээ больж, бид 2 үе үе ярилцдаг болсон. Заримдаа намайг хөгжим сонсохлоор дагаад аялана, бүүр бүжиглэдэг болсон. Тэр үнэхээр гоё бүжиглэдэг намйаг цэнгүүлж баясгаж чаддаг. Гэвч завгүй ч юм у, боломжгүй үед тоохгүй удвал тэр муухай орилж хашигчдаг. Би ч гэсэн түүнтэй уулзахгүй удвал, боломж тохиож өгөхгүй түүнийг маш их хүсэлж дотроо давчиддаг, зовдог болсон. 
           Би түүнийг үнэхээр их ойлгож өрөвддөг ямар азгүй хүний үр вэ гэж. Түүнд надаас өөр уулзах хүн ганц ч бгаагүй бхгүй, цаашдаа бхгүй. Намайг үхээд өгвөл тэр бас туйлын ихээр гашуудан ямар ч өчиггүйгээр амиа хорлоно. Түүнд би л бгаа. Тэр надтай дандаа цуг байдаг хэрнээ би түүнтэй дандаа цуг байдаггүй. Түүнтэй дандаа биш ч ихэнхдээ хамт бхын тулд хүн шиг ажил хийж гэр бүлтэй болж ээжийгээ эмээ болох хүслийг нь умартан аль болох ганцаараа бж аль болох нь түүнийг баясгаж аль л удаанаар энэ бяцхан өрөөнийхөө мухарт бүгэж бна. Ажилгүй анхиагүй арчаагүй ядаж наад үсээ засуулаач гэж хөөрхий ээж минь байн байн үглэнэ...

        
             Энэ бол миний доторх бяцхан ааштай ялдамхан хонгор хайрт охин минь юм. Тэр маш хүчирхэг тэр хэн ч болж чадна юунд ч хувилж чадна. Тэр намайг газраас хөндийрүүлж, тэр намайг уйлуулж тэр намайг бүүр зүрхнээс минь инээлгэж тэр миний амьсгалын систем зүрхны цохилтыг мниь удирдаж, ямар ч хүйтэнд намайг халууцуулж бас мөсөн хонгилд ганцааранг минь хорчихож чадна. Гэхдээ тэр энэ бүхнийг миний төлөө хийж, би түүнэээс үүнийг хийхийг гуйдаг хүсдэг.  
              Заримдаа тэр тэнгэр эрхисийн од дамжаад тоглоом наадам хөөгөөд алга болчихно. Тэр чинь жаахаан хүүхэд шүү дээ. Тэгээд хүрээд ирэхээр нь би хөмсөг зангидаастай ч дотроо бяцхан гоморхол бөөн аз жаргалтай эцэг эхийн дүрд орж тэрээр бас бяцхан айдас гэмшилтэй хана түшээд зогсоо харагдана.тэгээл хайрандаа дийлдээд цаа чинь миний толгой дээр гаран эрхлэлдэн тэврэлдэн шөнжингөө юм болж нойрондоо дийлдээд унтаад өгнө. Өглөө нь сэрэхэд, өглөө нь ч гэж дээ маргааш өдөр дунд сэрнэ. Тэгээд хөшгөө яран өдрийн дулаахан нарны гэрэлд өрөөндөхөө харахад Нэгэн сайхан зураг намайг угтахад энэ миний амьдрал гэж хэлдэг.  


/үүнийг зөвхөн би өөрөө л ойлгоно. гоё.... магадгүй энэ бол зарим хүмүүсийнхээр солиоролын анхны шинж тэмдэг бх. нээрээ намайг 10 жилд бхад номын цагаан солио гэдэг бсийм бна. мартах шахаж/