+ хх +++ хх ++ хх +

         

          Уйтгар гунигаасаа уйдаж залхадаггүй уртаас урт өдөр хоногууд минь ээ. Уг нь би инээж хөгжилдөж болох л байх. Уйтгарлахад уйтгарлаад л баймаар гуниглахад гуниглаад л баймаар байж боломгүй ч байлгаад л баймаар баримгүй бас тавимгүй бүлээхэн сэтгэлд зөөлхөн илээд л баймаар энхрийхэн уйтгар гуниг минь ээ. Намар та 2 намайгаа найрагчын сэтгэл лугаа хөглөж намуухан жаз хөмжимнөө найган бүжиглэх нялуун гэмгүй анхилам, ялгуун гэмээр төгөлдөр үдшээр яг л өд мэт хөнгөрөх сэтгэлийг яг л өдөөр гижигдэх мэт төөнөнө. Хацар нүүр улайгаад ч бга юм шиг санагдаж хананд өлгөөтэй толь руу хэрэгт дурласан хүүхэд шиг шагайхад зүгээр л би халууцсан блаа.

                               Бүжиг

         Ганц хүний театр мэт гэр оронд минь үзэгчийн суудал гэж үгүй. бүжигчин дуучин найруулагч бүгдийг нь би хийдэг манаач цэвэрлэгчийг нь ч бас.

         Орд харш мэт сүм дуган мэт музей галлерей мэт мужаан цех муурын байшин ч юм шиг зураачын урлан зоогийн газар завхайрал дэмийрэлийн дэм буудал, нийтийн жорлон номын сан мэт эцэст нь шарилаа тонуулсан ч пирамид мэт сүрлэг орших бунхан лугаа дүнсийж хоцрох энэхэн оршихуйнхаа эзэн фараон нь би бна.

         Фараоны ганцаардал фараоны гуниглал бусад бүх хүмүүст үл сэтгэгдэнэ.

         Ордны гадаа орцны үүдэн дэхь сандал дээр оройжин хэдэн согтуу хүн "би Чингисийн монгол, би Чингис хаан" гэхийг фараоны ухаан үл ойлгоно.

хх--хХх--хх

        ...Гунигт хайр, бүтэлгүй дурлалын дуунд нулимс дусалуулан суух нь хэн нэгэнтэй огтхон ч холбоогүй. холбоотой байх хэн ч байхгүй. Түүнд бүтэлтэй хайр ч гэж байхгүй бүтэлгүй хайр ч гэж байхгүй. Бүгд худлаа . Бүгд сэтгэлийн хөөрөл байсан. Бүгд худлаа.
сэтгэлээр унах нь л харин хамгийн үнэн хамгийн новшийн бас хамгийн уянгалаг , уярам сайхан ч гэмээр юм уу муухай зүйл. 
                 /агуу их ганцаардал аа гэж санаа алдав/
        Тэнгэрт нисэх сайхан ч тэнүүчилэн газраар хэсэх нь тэнэг хүний тэнэгээрээ үлдэхгүй гэж тэнэглэн зүтгэж буй тэвчээр барам ухаан суух үнэний ганц зам гуталын улны дайсан цэргийн хүний хатуужил мунхаг миний алганы зураас алдаж төөрөх мухар гудамж. Энэ бүх төөрдөг байшин тархинд минь эргэлдэж эргүүлэгт нь өөрөө живж зүүдэндээ лусын дагинатай учирч сэрүүндээ сэрүүлэгтэй цагаа шидсэнээр эхлэх төөрдөггүй боловч түгжирсэнээр эхлэх гэрлэн дохион дээр гацаж гэрлүүгээ дараа нь мацаж босгож яваа шороо, бодит амьдралаас сэдэвлэсэн ч боть ботиар хэвлэгдэхгүй бор хүмүүний түүх, борцтой сайхан лапша /лавша гэж бичих нь зөв бх. явсаар бгаад хоол руу орчихвоо, өлсөөд бгаам бх даа. за болий./