...Гунигт хайр, бүтэлгүй дурлалын дуунд нулимс дусалуулан суух нь хэн нэгэнтэй огтхон ч холбоогүй. холбоотой байх хэн ч байхгүй. Түүнд бүтэлтэй хайр ч гэж байхгүй бүтэлгүй хайр ч гэж байхгүй. Бүгд худлаа . Бүгд сэтгэлийн хөөрөл байсан. Бүгд худлаа.
сэтгэлээр унах нь л харин хамгийн үнэн хамгийн новшийн бас хамгийн уянгалаг , уярам сайхан ч гэмээр юм уу муухай зүйл.
/агуу их ганцаардал аа гэж санаа алдав/
Тэнгэрт нисэх сайхан ч тэнүүчилэн газраар хэсэх нь тэнэг хүний тэнэгээрээ үлдэхгүй гэж тэнэглэн зүтгэж буй тэвчээр барам ухаан суух үнэний ганц зам гуталын улны дайсан цэргийн хүний хатуужил мунхаг миний алганы зураас алдаж төөрөх мухар гудамж. Энэ бүх төөрдөг байшин тархинд минь эргэлдэж эргүүлэгт нь өөрөө живж зүүдэндээ лусын дагинатай учирч сэрүүндээ сэрүүлэгтэй цагаа шидсэнээр эхлэх төөрдөггүй боловч түгжирсэнээр эхлэх гэрлэн дохион дээр гацаж гэрлүүгээ дараа нь мацаж босгож яваа шороо, бодит амьдралаас сэдэвлэсэн ч боть ботиар хэвлэгдэхгүй бор хүмүүний түүх, борцтой сайхан лапша /лавша гэж бичих нь зөв бх. явсаар бгаад хоол руу орчихвоо, өлсөөд бгаам бх даа. за болий./
No comments:
Post a Comment