Уйтгар гунигаасаа уйдаж залхадаггүй уртаас урт өдөр хоногууд минь ээ. Уг нь би инээж хөгжилдөж болох л байх. Уйтгарлахад уйтгарлаад л баймаар гуниглахад гуниглаад л баймаар байж боломгүй ч байлгаад л баймаар баримгүй бас тавимгүй бүлээхэн сэтгэлд зөөлхөн илээд л баймаар энхрийхэн уйтгар гуниг минь ээ. Намар та 2 намайгаа найрагчын сэтгэл лугаа хөглөж намуухан жаз хөмжимнөө найган бүжиглэх нялуун гэмгүй анхилам, ялгуун гэмээр төгөлдөр үдшээр яг л өд мэт хөнгөрөх сэтгэлийг яг л өдөөр гижигдэх мэт төөнөнө. Хацар нүүр улайгаад ч бга юм шиг санагдаж хананд өлгөөтэй толь руу хэрэгт дурласан хүүхэд шиг шагайхад зүгээр л би халууцсан блаа.
Бүжиг
Ганц хүний театр мэт гэр оронд минь үзэгчийн суудал гэж үгүй. бүжигчин дуучин найруулагч бүгдийг нь би хийдэг манаач цэвэрлэгчийг нь ч бас.
Орд харш мэт сүм дуган мэт музей галлерей мэт мужаан цех муурын байшин ч юм шиг зураачын урлан зоогийн газар завхайрал дэмийрэлийн дэм буудал, нийтийн жорлон номын сан мэт эцэст нь шарилаа тонуулсан ч пирамид мэт сүрлэг орших бунхан лугаа дүнсийж хоцрох энэхэн оршихуйнхаа эзэн фараон нь би бна.
Фараоны ганцаардал фараоны гуниглал бусад бүх хүмүүст үл сэтгэгдэнэ.
Ордны гадаа орцны үүдэн дэхь сандал дээр оройжин хэдэн согтуу хүн "би Чингисийн монгол, би Чингис хаан" гэхийг фараоны ухаан үл ойлгоно.
No comments:
Post a Comment