Амьдралын их далай гэж яридаг. Хэрвээ амьдралыг хөх цэнхэр далай гэвэл хөвөө ирмэгт нь хөлөг онгоцоо залуурдан буй далайчин нь би юм. Аянга цахилгаан, аадар бороо, тэнгисийн зөөлөн салхи, таашгүй адал явдалуудын аль алинтай нь учирна. Энгүй их далайгаас сувд шүүрэх эсвэл өмхий ногоон замаг шүүх эсэх нь далайчин миний зориг тэвчээр зүтгэл тэмцэлээс л хамаарна.
Үлгэрт гардаг эрдэнэсийн арлыг олох газрын зураг надад байхгүй ч үргэлж зөвийг заадаг сэтгэлийн луужин зүрхэнд минь байгаа болохоор би төөрөөгүй л явна. Магадгүй тэр арал, алсын диваажингаас ч илүү дээр газар намайг аваачих ч юм билүү?
Хайр хүндлэл, халуун дулаан орон гэр, хамтдаа насыг элээх хань нөхөр, хөлөө хучуулах үр хүүхэдтэй болохыг хүсдэг хүн бүрийн л адил амьдралаас аль чадахаараа хүсэх юм. Хүсэхдээ салхи сөрөх нь ч бүү хэл мөс зүсэн урагшлах хүчит онгоцны ахмад ч байж чадах их хүч бяцхан биенд минь бий. Уйлсан ч нулимсаа арчихаараа улам их хүч ордог. Уурласан ч ухаанаа давж бархирч хашигчдаггүй. Уусан ч гэснээс би дахиж хэзээ ч уухгүй /улаанаар бичсэнийг өгүүлбэрийг хасчдийм уу? /
Хувь миниий дотоод ертөнц, хүсэл мөрөөдөл, баярладаг гомддог болохгүй бол уйлчихдаг, шар хөдлөвөл шөнжингөө ширээнийхээ ард суучихдаг, шаазан аяганд сахартай цайгаа хийчихээд ууж ч амжилгүй ухамдаж суусаар байгаад хөрчихсөн хойно нь гэнэт их ундаассанаа мэдсэн /ухаарсан/ юм шиг гүд гүд хийтэл нь уучихдаг. Энэ мэтээр нялх багаас насанд хүртэл минь магадтайяа түүнээс цааш үргэлжлэн тогтсон, тогтох зуршил дадалууд... давтагдашгүй давтлаа гэмээн дууриашгүй дууриалаа гэхэд яг оригоороо орок над шиг хэн ч амьдарч чадахгүй.
Аав шигээ, ээж шигээ заримдаа ах шигээ гэхдээ л өөрийнхөөрөө баймаар бяцхан зөрүүд баллуурдашгүй араншингууд минь хэнийх юм бэ? Урьд насны учир явдал уу? Удамшиж дамжсан ген гээчийнх нь үү? Ухаан багаасаа үлгэрлэн дууриасан, зөндөө хайрлуулж заримдаа загнуулсанх /хайраа нууж муу бүхнээс өмөөрч намайг загнадаг байжээ/ зан суртахууны минь тогтоц замбараа дараатай, зөв буруугаа ялгахтайгаа, зусарддаггүй, залхуурдаггүй болж.
Ер нь тэгээд нэг голын усанд хоёр орж болдоггүй гэдэг шиг өөрийгөө хичнээн сайн тодорхойллоо ч урсах амьдралын өөр нэгэн өдөр дахин өөрөөсөө хэн гэдгээ асуухад өнөөдрийн би өнгөрсөн цаг дээр яригдаж өөр нэгэн би миний өмнөөс дуугарах болно. Хамгийн чухал нь өнөөдрийн “би” хэн байхаас маргааш “би” ямар байх нь шийдэгдэх учиртай. Маргаашийн тэр “би” нойр, залхуугаас болоод өнөөдөр сүйгэгдэхийг би хүсдэггүйдээ өнөөдөр би утга учир, зорилготой бас завгүй амьдардаг юм.
Бичсэн, бичихээсээ өмнө бодсон: Хилэнгал /Гүнбишрэлт
Жич: энэ бичвэрийг би дүүгийнхээ философийн ч билүү хичээлд нь зориулж дүүгийнхээ өмнөөс өөрийнхөө үгээр бичсэн юм. тэхээр дээрх "би" гэдэг хүний тодорхойлолтонд дүүгийн минь ч, миний ч шинжүүд орсон. дашрамд би бол залхуу, дүү бол шургуй, уйгагүй бас уйланхай харин би дууламтгай, хууламтгай, хусамтай, хайнга нөкөр.
No comments:
Post a Comment